VPD i osuszanie: praktyczny poradnik dla upraw indoor

VPD łączy temperaturę i wilgotność

Deficyt ciśnienia pary wodnej opisuje różnicę między referencyjnym ciśnieniem pary nasyconej a rzeczywistym ciśnieniem pary w powietrzu. Wartość dla powietrza wykorzystuje jako odniesienie jego temperaturę. Oszacowanie VPD między liściem a powietrzem wykorzystuje zamiast niej temperaturę liścia. Obie wartości wyraża się w kilopaskalach, czyli kPa.

Michigan State University wyjaśnia, dlaczego plantatorzy używają VPD obok wilgotności względnej do interpretacji warunków parowania. Znaczenie ma faza uprawy, więc pomieszczenie do rozmnażania roślin i uprawa kończąca cykl nie powinny automatycznie mieć tej samej wartości docelowej. Poradnik VPD MSU.

Wartość uzgodnioną ze specjalistą od uprawy przyjmij jako dane wejściowe projektu, a następnie sprawdź, czy obiekt utrzyma ją na całej powierzchni uprawy. Jedna liczba na panelu nie opisuje jednocześnie temperatury liści, ich zwilżenia, warunków korzeniowych i przepływu powietrza. Odchylenia traktuj jako powód do przejrzenia szerszego zestawu danych.

Chłodniejszy liść zmienia wynik obliczenia

Równanie ciśnienia nasycenia FAO stanowi przejrzystą podstawę poniższego przykładu: es(T) = 0,6108 × exp[17,27T / (T + 237,3)]. Dla temperatury w °C wynik otrzymujemy w kPa. Rzeczywiste ciśnienie pary szacujemy tutaj jako es(temperatura powietrza) × RH / 100. Wytyczne FAO dotyczące danych meteorologicznych.

Przy temperaturze powietrza 24 °C i RH 65% obliczone VPD powietrza wynosi około 1,04 kPa. Jeśli zmierzona temperatura liścia to 22 °C, szacowana różnica między liściem a powietrzem wynosi około 0,70 kPa. Przy 20 °C jest to około 0,40 kPa. To obliczenia Hamfy dla założonych warunków, a nie pomiary z obiektu ani zalecenia uprawowe.

Przełóż uwalnianie wody na wymagania wobec urządzeń

Przygotuj godzinowy bilans wilgoci pomieszczenia. Rejestruj wodę dodaną, wodę odpływającą przez drenaż lub zrzut, wodę zatrzymaną w systemie i zmierzony kondensat. Rozróżnij wodę krążącą w przewodach nawadniających od tej, która rzeczywiście odparowuje do pomieszczenia. Wydajność pompy nie jest pomiarem transpiracji.

Uwzględnij parowanie z odsłoniętej wody i mokrych powierzchni, a także z roślin. W bilansie pomieszczenia ujęte powinny być wentylacja i infiltracja. Uzgodnij scenariusz szczytowego obciążenia: dojrzałą uprawę, harmonogram nawadniania, program światła i warunki zewnętrzne. Średnia dobowa może ukryć krótki okres decydujący o wymaganej wydajności.

W obliczeniu orientacyjnym usuwanie 10 kg pary wodnej na godzinę odpowiada około 6,8 kW obciążenia ciepłem utajonym przy cieple parowania 2,45 MJ/kg. To obciążenie cieplne, nie pobór mocy elektrycznej osuszacza. Wartość 2,45 MJ/kg podają wytyczne FAO; przeliczenie jest naszym obliczeniem.

Poproś projektanta HVAC o wyjaśnienie całej drogi przepływu ciepła. W urządzeniu autonomicznym oddającym ciepło skraplacza do tego samego pomieszczenia usuwanie wilgoci zwiększa również ciepło jawne powietrza w pomieszczeniu. Systemy odprowadzające ciepło gdzie indziej zachowują się inaczej. Skoordynuj chłodzenie, dogrzewanie i odzysk kondensatu dla wybranego systemu, zamiast niezależnie sumować wydajności katalogowe.

Określ wydajność dla planowanych warunków pracy

Przydatne zapytanie o osuszacz zawiera temperaturę i wilgotność pomieszczenia w projektowym punkcie pracy, wymagane usuwanie wody na godzinę, przepływ powietrza, zapotrzebowanie elektryczne, sposób odprowadzania ciepła i zakres regulacji. Poproś o dane producenta dla tych warunków. Sama nominalna liczba litrów na dobę bez warunków testu nie wystarczy do doboru urządzeń.

Dodaj dostęp serwisowy, odprowadzenie kondensatu, rozmieszczenie czujników i plan przywrócenia pracy po przerwie. Zapisz, który sterownik ma pierwszeństwo, gdy chłodzenie i osuszanie wymagają różnych działań. Ustal zachowanie przy awarii czujnika, niedrożnym odpływie kondensatu lub utracie komunikacji. To część specyfikacji pracy.

Przeglądaj przebiegi klimatu według stref i faz cyklu świetlnego. Analizator danych z czujników pomoże sprawdzić eksport CSV pod kątem luk i przekroczeń. Nie potwierdzi jednak, czy pierwotny czujnik był skalibrowany i umieszczony w reprezentatywnym miejscu.

Uruchamiaj i sprawdzaj klimat tam, gdzie są rośliny

Wytyczne pomiarów w środowisku kontrolowanym opracowane przez Botha i współautorów zalecają kalibrację i niezależne sprawdzanie pomiarów środowiskowych. Wytyczne pomiarów środowiskowych. W planie rozruchu zapisz położenie, wysokość, identyfikator i historię kalibracji każdego czujnika, aby późniejsze porównania dotyczyły tego samego pomiaru.

Hamfy proponuje pomiar w reprezentatywnej części okrywy roślinnej, na brzegu oraz w strefie podejrzewanej o słabe mieszanie powietrza, a następnie powtórzenie kontroli po zmianie struktury uprawy. Zarejestruj przejście po wyłączeniu świateł i powrót do warunków zadanych po nawadnianiu. Zapisuj zarówno wielkość, jak i czas trwania odchyleń od uzgodnionych warunków.

Prawidłowy odbiór powinien pozostawić plantatorowi mapę stref, dane trendów, potwierdzone dostarczanie alarmów i jasne wyjaśnienie ograniczeń urządzeń. Do sprawdzenia zależności liczbowych użyj kalkulatora VPD, a do porównania wilgoci powietrza ze zmierzoną temperaturą powierzchni — kalkulatora punktu rosy.